Nicole Teeuwen (1964) was voor haar wethouderschap in het dagelijks leven directeur van de stichting SOS Telefonische Hulpdienst in Utrecht.
Van oorsprong is zij historica (sociaal-economische geschiedenis, in het bijzonder vrouwengeschiedenis). Ze heeft geruime tijd bij de FNV gewerkt (AbvaKabo en de Industriebond). Daarna is zij gaan werken voor een organisatie-adviesbureau als adviseur/trainer en vanuit daar gaan leidinggeven. Eerst in een grote organisatie voor verstandelijk gehandicapten en nu dan als directeur voor een welzijnsstichting.
“Het is alweer bijna tien jaar nu dat ik in Houten woon. Aanvankelijk was het behoorlijk wennen, zo’n dorp (want ik ben geboren en getogen in Utrecht), maar het wende al snel. De rust, de ruimte en de dorpse vriendelijkheid op het pleintje in Houten-Noord waar ik toen woonde (de Hoenderhoeve). Echter, het dorp bleek al snel helemaal geen dorpse trekjes meer te vertonen; in een rap tempo werd Houten groter. Een kleine stad. De vier jaren dat ik de gemeenteraad zat (sinds 2002) alleen al, liefst ruim 20.000 inwoners erbij. Het dubbele van toen ik hier kwam wonen. Een hele nieuwe gemeenschap in Zuid!
Toen ik me in 2001 kandidaat stelde voor de gemeenteraad, woonde ik nog niet zo lang in Houten. Ik kon me eigenlijk ook nauwelijks voorstellen of voorspellen wat de belangrijkste kernproblemen zouden worden in zo’n groeigemeente. Ik voorspelde toen dat dat de sociale samenhang zou worden, en onze jeugd. En daarin heb ik gelijk gekregen. De grootste opdracht is geworden om Houten-Zuid te betrekken bij Houten-Noord, want daarin is absoluut een tweedeling ontstaan. Ook al omdat Houten-Zuid anders is van opzet. Minder ruim, minder groen. Dit zorgt op zichzelf al voor problemen, niet in de laatste plaats voor de jeugd.
Inmiddels woon ik zelf in Houten-Zuid en ondervind ik de problemen aan den lijve. Het moeizaam tot stand komen van een sociaal netwerk in zo’n nieuwe wijk, ook al heb je jonge kinderen. Een hele nieuwe school voor de kinderen, die met een boomstructuur zeker voor de oudsten flink wennen is. En dat terwijl het aantal klassen aan de onderkant maar groeit en groeit! En dan natuurlijk het drama van de voorzieningen in Houten-Zuid. We hebben er maar gestapeld en gestapeld met stenen, zonder haast te maken met die voorzieningen. En daar plukken we dus nu de wrange vruchten van. Geen winkels, geen leuke plekken voor de jeugd, die zich gaat lopen vervelen. En dan die spoorbrug! Wat een onding. Laten we hopen dat die snel de wereld uit is. Letterlijk.
Er moet haast gemaakt worden met Houten-Zuid een volwaardig gezicht te geven en op een volwaardige manier bij Houten aan te laten sluiten. Dat hebben al die mensen daar verdiend.
Commissievoorzitter was ik al een tijdje (sinds de verkiezingen in 2002) van de commissie Ruimte. Dat is een enorm leuke klus. Het bevordert het contact met de realiteit. Bij veel agendapunten is er grote belangstelling van het publiek. Hoewel het regelmatig gaat om ontevreden inwoners, is het toch een teken dat ze betrokken zijn bij de besluitvorming. En dat is goed, daar doen we het voor.
Daarna ben ik fractievoorzittervoorzitter geworden en in 2006 wethouder. Het is voor ons als PvdA in zijn geheel een uitdaging om de PvdA een herkenbaar gezicht te geven. Dat valt niet mee, want in een Vinex-locatie als deze zijn de klassieke PvdA-punten minder relevant. Toch blijft er nog genoeg over. Jongeren en hun onderwijs staan bij mij als wethouder Jongerzaken uiteraard hoog op de politieke agenda, evenals Houten-Zuid. We moeten echter ook de ontwikkelingen in Houten Noord-Oost niet uit het oog verliezen. Wanneer er te veel aandacht uitgaat naar het ontwikkelen van Houten-Zuid, het Cultuurcentrum, het Rond, dreigt deze wijk, waarin voor Houtense begrippen veel sociale woningbouw is, het kind van de rekening te worden. Ook daar zijn we voor als PvdA. Om dit soort zaken goed in de gaten te houden.
Tot slot: als directeur van een welzijnsstichting in Utrecht, fractievoorzitter van de PvdA, commissievoorzitter Ruimte van de gemeenteraad en nu als wethouder, maar ook moeder van drie kleine kinderen (10, 8 en 4 jaar oud), heb ik het gevoel dat ik volop in het leven en middenin de Houtense gemeenschap sta. Ik vang veel signalen op: op het schoolplein, op het voetbalveld, in de judohal, het zwembad, de crèche, de peuterspeelzaal. Veelal in gesprekken met ouders. Als PvdA nemen we ook regelmatig enquêtes af bij het publiek om zo voeling te houden met wat er leeft. Desalniettemin: alle informatie is welkom.
Dus als u ons niet ziet: zoekt u ons op. Daar zijn we voor.
Nicole Teeuwen