Het gebeurt niet vaak dat ik in het college ademloos luister naar een presentatie die ons gegeven wordt. Maar laatst dus wel. En gisteravond weer, toen ie nog eens gegeven werd voor de raad.

In onze zoektocht naar veranderlocaties in Houten (de inbreidingslocaties) waar we meer woningen kwijt kunnen voor jongeren en ouderen die het hard nodig hebben, hebben we een landschapshistoricus erbij gehaald. En wat voor een. Wat kon die mevrouw vertellen! Natuurlijk, het staat overal beschreven hoe uniek de opzet van Houten is, maar wat zij als geen ander heeft overgebracht op haar gehoor (college- en raadsleden) is de liefde waarmee het ontwerpteam de wijken heeft gemaakt. De integratie van de hele filosofie van het spelen in combinatie met de auto, zonder al die domeinen te scheiden. Maar ook het topstuk van Houten, de groenstructuur.

Ik zou willen dat iedereen in Houten de gelegenheid zou krijgen en de tijd zou nemen om naar deze mevrouw te luisteren. Je hoort de passie van de ideeënmakers van toen doorklinken in haar verhaal. En gelukkig voor ons, is er toen al rekening gehouden met een veranderende samenstelling van de bevolking, en dus ook met plekken waar de ruimte op een andere manier ingevuld kan worden.

Dat maakt de politieke discussie hierover straks een stuk makkelijker!