Vanavond was het dan zover. Na maanden van praten, schrijven, discussiëren en rekenen heeft het college de voorstellen op de WMO en de Jeugd besproken met samenleving en commissie- en raadsleden. Het was een kalme Ronde Tafel, met veel informatieve vragen.

En ook goed: de samenleving heeft laten zien, dat ze wil meewerken. Maar ook: dat er een grens is. Een grens aan wat er bezuinigd kan worden en wat de samenleving kan dragen en zal gaan ophoesten aan zorg en welzijn.

Ik ben ook blij, dat in de volle breedte van het veld duidelijk is geworden dat onze keuzes (tot zover) verantwoord zijn. Maar ook, en dat heeft de WMO-raad nog bevestigd, dat dit zo'n beetje de grens is. We hebben geschraapt, zelfs op heel kleine subsidies, tot er geen vel meer over was. We gaan niet tot het bot. Deze ombuiging is prima, te verantwoorden, nog uit te werken, maar ok.

Nóg verder ombuigen laat het kaartenhuis in elkaar zakken. Er is in Houten geen enkele partij die dat wil, laat staan de PvdA.