Niet lang geleden schreef ik op twitter: "Begrijp ik nu goed dat de enige overlevende 9-jarige vol in beeld is? Media, waar zijn we mee bezig?".

Toen wist ik nog niet dat de Telegraaf niet lang daarna een interview met hem zou houden, terwijl hij meer dood dan levend in zijn ziekenhuisbed lag, en nog niet wist dat vader, moeder en broertje de crash in Tripoli niet hadden overleefd. Toen wist ik ook nog niet dat door de media de buitenechtelijke affaire van Jack de Vries tot enorme proporties werd geblazen terwijl er niemand maalde om de toch ook gesignaleerde hoeveelheid extra dienstreizen die hij blijkbaar had gemaakt.

En toen wist ik ook nog niet dat er een blad zou verschijnen waarbij de inhoud van de vuilniszak van o.a. Alexander Pechtold zou leiden tot een prachtig verslag van zijn dagelijks leven: van hypotheeklasten tot alcoholgebruik, tot zwangerschapstesten en wat al niet meer. Wie wil dat immers niet weten?

Nou, media. Ik niet. Ik had het allemaal liever niet geweten, of op deze manier niet geweten, en als ik de stemming op Peil.nl zie dan zijn er vele PvdA-ers die vinden dat er te veel aandacht uitgaat naar de verkeerde dingen.

Over het jongetje Ruben dat als enige de crash heeft overleefd, is de publieke verontwaardiging groot. Daar heb ik op dit blog eigenlijk niets meer aan toe te voegen.

Vreemder is de rol van de media bij de affaire De Vries. Ik ben het eigenlijk wel eens met het commentaar van Arnon Grunberg, afgelopen zaterdag in de Volkskrant. We veroordelen landen waar overspeligen worden gestenigd, maar zelf doen we er eigenlijk amper voor onder.

Het blijft opmerkelijk dat het gesignaleerde feit dat De Vries meer reisde de laatste tijd uit naam van de dienst, ogenschijnlijk onopgemerkt blijft. Is het niet veel meer een taak van de journalistiek om het misbruik van gemeenschapsgeld aan de kaak te stellen? Maar nee, dat is blijkbaar minder sensationeel.

Natuurlijk, als politicus leef je in een glazen huis. Maar moet dat gepaard gaan met het onderzoeken van je vuilniszak?

Het zijn toevallig drie incidenten achter elkaar. Maar ze geven een trend aan die al langer zichtbaar is: de journalistiek neemt steeds minder eigen verantwoordelijkheid voor de zo zwaar bevochten vrijheid van meningsuiting.

Vrijheid van meningsuiting is alleen dan een waardevol instrument in de democratie, als het met verantwoordelijkheidsgevoel wordt gebruikt. En daaraan ontbreekt het bij veel media deze dagen.