Tussen de campagneactiviteiten door en het gewone werk speelt ook nog de verhuizing van de oudste zoon naar zijn eerste kamer in Utrecht. Al sinds half januari heeft hij een grote kamer in een oud schoolgebouw weten te bemachtigen. En als ik zeg groot, dan bedoel ik groot, 64 m2!. Ik herinner mijn eigen eerste kamer, nog geen 10 m2. Goed, het is maar tijdelijk, zo'n anderhalf jaar totdat de school wordt gesloopt en er appartmenten voor in de plaats komen.

Maar hoe richt je zoiets in? In de inrichting moet niet teveel geld gaan zitten, want waar laat je alles als je later genoegen moet nemen met een kleinere kamer? Inmiddels heeft hij al gereageerd op drie gratis af te halen banken. Dat vult lekker. Hij kan ook tijdelijk onze pingpongtafel meenemen. En nog steeds kun je bij de Kwantumhallen spotgoedkoop vloerbedekking kopen. Dat kan ik mij ook nog herinneren van destijds, al zat die winkel toen in hartje stad en probeerde je moeizaam met de fiets een rol van 4 meter te vervoeren.

Dat verhuizen blijkt toch een langdurig proces te zijn. Aan mij de taak om met boedelbak en andere te lenen grote voertuigen te zorgen voor het vervoer. Dat schiet wel op en de kamer in Utrecht vult zich aardig. Maar wat mij nu opvalt is de traagheid van het ordenen van het overige spul wat mee moet. Kleren, boeken, andere frutsels, niets wijst erop dat er een verhuizing op komst is.  Het enige dat wijst op een kamer in Utrecht is dat zoonlief nu af en toe na het stappen in Utrecht blijft slapen in plaats van de eerste trein terug naar Houten te nemen.

Is dat drempelvrees, of is dat een nobel gebaar richting ouders om hen geleidelijk te laten wennen aan een eerste kind uit huis. Nicole Teeuwen vroeg of ook mannen last hebben van een "empty nest syndrom". Zeker, maar op dit moment heb ik meer last van de traagheid van het proces.  Maar ik denk dat het er deze week toch echt van gaat komen. Gelukkig, of toch niet?