Verse sneeuw en in de zon zelfs wat warmte, een ideale canvasdag. Maar bovenal, vrijwel geen onwillige bewoners. De meesten waren eenvoudig te verleiden tot een praatje en bereid hun belangrijkste zorgpunten met ons te delen.

De wijken De Hagen en De Weiden zien er zo op een zaterdagmorgen rustig uit. Ik had dan ook niet verwacht dat overlast zo vaak werd genoemd als probleem, althans in de gespekjes die ik voerde. Niet altijd ondervond men die overlast zelf, vaak was het op afstand of de angst voor. Opvallend is hoe verschillend men overlast ervaart. Los van het feit dat veel overlastverzoorzakend gedrag hoe je het ook wendt of keert irritant is, hangt het ook af van hoe je het beleeft. Vanuit een zekere mate van tolerantie en begrip ("we zijn toch allemaal jong geweest") of vanuit een verkokerde visie waarbij elk afwijkend gedrag als overlast wordt ervaren. Heel vaak wordt de bal bij de overheid gelegd ("ze" moeten ze harder aanpakken), heel zelden ziet men een (corrigerende) rol weggelegd voor de directe woonomgeving. Ik ben blij dat wij in ons programma de rol van de buurt zo centraal hebben gesteld.

Als geograaf kwam ik in elk geval aan mijn trekken, afstand doet er toe. Hoe dichterbij Het Rond, des te meer overlast men ondervond. Niet verrassend, maar toch.